Dit werk ontstond voor de wedstrijd van het Sieradenfestival Srebro, waarvan het thema STAD was. Het uitgangspunt was de relatie tussen de natuur en wat de mens daarop bouwt: agaat – een steen die duizenden jaren groeit in de leegte van een geode – tegenover beton, de kunstmatige steen van hedendaagse steden. Ik zie de stad als een geometrische aangroei van beton die zich op de natuur heeft vastgezet, een extra laag bovenop de organische wereld.
Agaten, met hun veelkleurige, afwisselende lagen, werden voor mij een metafoor voor natuurlijke processen die blijven voortbestaan ondanks externe structuren. Beton werd hun tegenpool: snel, hard, opgelegd.
De fotosessie ontstond tijdens de pandemie, thuis – in een gebouw, in beton, in isolatie. Die context gaf het werk een extra, persoonlijk dimensie. De agaat begon te resoneren met de ervaring van opgesloten zijn, en de “Agaten” werden een spel tussen mijn naam en de lagen die tijdens de lockdown in mij groeiden.
De foto’s tonen mij in een ruimte die tegelijk beschermde en beperkte. In dat licht werd het werk een verhaal over opgesloten zijn, over het groeien van innerlijke lagen en over processen die blijven bestaan ondanks het omringende beton.