Door deel te nemen aan een uniek talentprogramma voor kunstenaars – De nieuwe Rembrandt in Nederland – kwam ik in de laatste acht finalisten terecht. In de aflevering waarin ik afviel, presenteerde ik een performance die ontstond onder grote tijdsdruk en verschillende technische moeilijkheden. In plaats van mijn oorspronkelijke plan uit te voeren, koos ik voor een gebaar met een eenvoudige boodschap: tijd is de belangrijkste smaakmaker in artistiek werk.
In die aflevering kregen we de opdracht een werk te maken dat geïnspireerd was op voorwerpen uit een antiekwinkel. In plaats van tegen de beperkingen te vechten, maakte ik ze tot mijn onderwerp. Mijn performance werd een reflectie op wat een creatief proces werkelijk vormt en waarom creëren onder dwang zijn betekenis verliest wanneer er geen tijd is.
De performance bestond uit enkele eenvoudige, symbolische handelingen. Ik gebruikte bladmuziek die ik in de winkel vond en die ik met rode verf “bloedde”, waardoor ze een gevoel van transformatie en tijdsverloop kregen. Tijdens de live-uitzending brak ik Chinees porselein – oude bordjes – en veranderde één van de scherven in een broche, een materiële getuigenis van het moment en van mijn handeling. Het geheel draaide om het idee van stilte als creatieve ruimte. Een citaat uit de film Copying Beethoven werd voor mij essentieel: alleen in innerlijke stilte kun je je eigen muziek horen. “The silence between the notes.”
De performance riep uiteenlopende reacties op, van begrip tot verbazing. Het waardevolste voor mij was dat het een gesprek opende over de rol van tijd en authenticiteit in kunst.
Er kwam nooit een tweede editie van het programma, ondanks dat het was ontwikkeld door Nederlandse experts in talent- en realityformats, waarvan de concepten en licenties al jaren de hele wereld voeden.
Jaren later keerde ik terug naar dat moment en reconstrueerde ik het bord dat ik in het programma had gebroken, dit keer met nieuwe interpretaties. Ik combineerde de beeldtaal van het porseleinen bord met mijn tekeningen, waarbij ik AI-tools gebruikte. Deze handeling werd voor mij een manier om het verhaal af te ronden, een terugkeer naar het materiaal dat ooit getuige was van tijdsdruk en nu zonder die last kan bestaan. Het heropgebouwde bord is geen reconstructie maar een voortzetting: een nieuwe laag van betekenissen die zich heeft gevormd rond die performance en zijn gevolgen.